„Skręciwszy w boczną uliczkę, już drzewami nie obsadzoną, i przejechawszy obok żółtej synagogi o płaskiej kopule, drynda wraz z Leonem skręciła znów — i dopiero, gdy minęła parę przecznic, zatrzymała się przed parterowym zasobnym, prawie z pańska wyglądającym domem, tynkowanym ciemnoszarym tynkiem. Dom stał pusty i wszystkie okiennice były pozamykane. Zamieszkiwała w nim stara kucharka pani Wachickiej, na wpół głucha i źle uczesana kobieta, mająca pod fartuchem bardzo wypięty brzuch, co nadawało jej wygląd kobiety ciężarnej. Ale był to w rzeczywistości taki sobie figel przyrody, osobliwość budowy ciała.
Leon był bez swej torby. Zamiast niej trzymał w ręku płaską walizeczkąneseser, w której zmieścić się mogła zaledwie piżama i zmiana bielizny. O tym neseserze, który kupił sobie również wczorajszego dnia w Warszawie, nie warto było wspominać, gdyż nie posiadał on tych szczególnych cech, co dajmy na to panama lub właśnie torba w szkocką kratę. Dzwonek u drzwi, w postaci rączki umocowanej .na drucie, chyba nie funkcjonował. Bo mimo że Leon kilkakrotnie i mocno za rączkę, szarpnął, nie słychać było nie tylko kroków, lecz i żadnego dzwonienia. Wtedy zapukał pięścią i po pewnym czasie drzwi się wreszcie uchyliły. Ukazał się w nich ciężarny brzuszek kucharki, która w ciąży nie była.“(5)