„Richard E. Rockhard miał popielątobłękitne włosy i niebieskie, zimne jak lód oczy; jego słowa waliły w człowieka jak ostrze topora, celnie, nie bacząc na odpryski. Ostrze tego topora było wyostrzone dokładnie — jak brzytwa. Deerning nie wątpił, że ten człowiek to Kopalnie Galaktyczne i tamte inne rzeczy. Nie miał również wątpliwości, że Rockhard potrzebuje pomocy. Twarz miał porytą bruzdami, a szkarłatne siateczki naczyń w białkach oczu z braku snu nabiegły krwią. Oto był człowiek, który mówił prawdę, bo nie miał czasu na kłamstwa.
— Jest mi pan potrzebny, Deerning. Zakładam, że pan mi pomoże, i wobec tego przedstawię swoją sprawę — powiedział, gdy znaleźli się sami we wspaniałym gabinecie wewnątrz niewiarygodnego wprost apartamentu. — Daję panu słowo, że dopóki pan się nie zdecyduje udzielić mi pomocy, nic panu z mojej strony nie grozi. Jeśli jednak przyjmie pan moją propozycję, musi pan wiedzieć, że niebezpieczeństwo jest znaczne. — Skinął głową do siebie samego i powtórzył — Znaczne.
Deerning, recepcjonista w hotelu, zdołał w myśl tej wersji powiedzieć tylko — Panie Rockhard, jestem zaskoczony, że zwrócił się pan do kogoś takiego jak ja w sprawie... — ponieważ Rockhard uderzył dłońmi w biurko i wychylił się nad nim do połowy.“(13)