„Mądrze to może obmyślił p. Fleming, a może Wcale nie obmyślił, tylko chwilowo czuł potrzebę kiuiany. To współżycie, ta nierozłączność poczęła mu zapewne ciężyć w miarę, jak przychodził do zdrowia i już nie tak silnie potrzebował pielęgnacji puuny dEspard, w ostatnich czasach zdawało się też, jakoby dama dokuczała mu swą francuszczyzną. Oczywiście, że znał chyba język i rozumiał wszystko, co ona mówiła, nic innego nie było do pomyślenia; ale zdarzało się, że irytował się, kiedy ona parlowała w najlepsze, a szczególniej, kiedy wprost pytała go o coś w owym wyższym języku i czekała na odpowiedź. Wtedy całkiem nie odpowiadał na pytanie pod pozorem, że nie rozumie po francusku — na co wszyscy uśmiechali się, jakby z żartu.
Panna dEspard coraz bardziej przyzwyczajała się ustępować i pomysł zaproszenia trzeciej osoby przyjęła w takiż uległy sposób. Zdumiała nieco, owszem, namyślała się, coby to miało oznaczać — i czemu akurat panna Ellingsen Była ona wysoka i przystojna, o tak, ale miała skośne oczy, i byioż to także śliczne A i wogóle — trzeci człowiek, poco Panna dEspard nie czyniła żadnych korowodów, przywiodła i wprowadziła trzeciego człowieka, ale miała przy tem^swe myśli przecież nie włóczyła się dokoła, lecz była wierna jednemu, nie flirtowała, nie piła, lecz siedziała niemal cały czas i patrzyła na mężczyznę, który pił — i cóż gorszącego w tem być mogło Ale hrabia musiał się chyba znać na tem. Panna Ellingsen nie zamierzała znów długo pozostać w sanatorjum, może tylko jeszcze z tydzień. A więc, panno Ellingsen, proszę bardzo do naszego towarzystwa! Kieliszek wina Cukierków Z chęcią. Ale żebyś ty była jaką pięknością, żebyś choć odrobinę piękniejszą była ode mnie — nie. Prócz tego zaczynasz beczeć, gdy chcesz uczynić się interesującą opowiadaniem hi6torji i plączesz się w kłamstwach. —“(16)