„31 P stom sztul
czne aż F Wis!
W na s1 taln nien
najs1 akti
przebiegały w dramatycznej tonacji. Nie pogodzono się z rozebraniem szczątków historycznej budowli. Przeważyła ranga zabytku i decyzja odbudowy. Nakazem stał się pośpiech. Najlżejszy sztorm, a nawet zwykły na Wybrzeżu wiatr groziły katastrofą. Ruiny wsparto sękatymi balami, opleciono ochronną siecią rusztowań. Wstępne wokół ratusza prace — łatanie murów, zakładanie sklepień, położenie dachu — odsłoniły całą złożoność problemu jego rekonstrukcji, tak w sferze historii, jak i sztuki. Podstawową sprawą było zebranie możliwie całej zachowanej dokumentacji, skompletowanie i skonfrontowanie wszelkich istniejących przekazów ikonokartojfotograucznych, przy czym współpracowało wiele instytucji naukowych i kulturalnych. Dopiero w oparciu o ten materiał zarysowały się pewne alternatywy zmierzające do najwartościowszej rekonstrukcji, do oczyszczenia architektury ratusza z rozmaitych pseudostylowych naleciałości — jak na przykład stanowiący dysonans neogotyk wmontowany w XIX wieku w autentyczny XVIwieczny renesans Białej Sali — do przywrócenia pierwotnych walorów. Jeśli się to w jakiejś mierze udało, powiada dziś główny projektant odbudowy inż. Kazimierz Macur, to zawdzięczamy to także dawnym gdańskim rytownikom, zwłaszcza niezmiernie precyzyjnym ryoinom wybornego sztycharza ratuszowych wnętrz Jana Karola Schultza.“(15)